سفارش تبلیغ
صبا ویژن

خانه ویرایش و نگارش / خانه کتاب

ویراش، نگارش، نشر کتاب، چاپ کتاب، طراحی جلد، ویراستاری، تایپ، صفحه‎‌آرایی، نمونه‌خوانی، پخش
خدمات خانه ویرای و نگارش
  • نویسندگی (تالیف و تصنیف/تصحیح متون کهن/گردآوری/بازنویسی متـون/اقتبـاس/شـرح و تفسـیر، نقـد و یادداشـت نویسـی تئاتر/نمایش نامه نویسی/ فیلمنامه نویسی به جز موارد غیرقانونی
  • مترجم( ترجمه(کتاب و مقاله)/ترجمه متن فیلم/ترجمه همزمان/ترجمه متون مطبوعاتی ( اعم از نشریات ادواری و یـا ترتیـب انتشار روزنامه)
  • ویراستاری (ویرایش متون /ویرایش متون مطبوعاتی)
  • بازاریابی( توزیع کتاب/مدیر بازرگانی (نشریات ادواری بالاتر از هفته نامه)/توزیع و عرضه فیلم و بازی‌های رایانه ای)
  • چکیده نویسی (کتاب و مقاله )
  • نمایه‌سازی (کتاب و مقاله )
  • صفحه بندی (صفحه بندی فنی کتاب )
  • پژوهشگری (تحقیق و پژوهش ) به جز موارد غیرقانونی
  • صفحه آرایی

09191515288

آموزش های مجازی، برنامه نویس، خدمات ترجمه، تایپ، حروفچینی و صفحه بندی کتاب و مجلات، طراح شبکه های ارتباطی، تجارت الکترونیک در بخش کشاوزی طراح مولتی مدیا (تولید کننده چند رسانه ای)، ساخت و نقاشی های متحرک (انیمیشن)، طراح صفحات وب، طراح لباس و کفش طراح داخلی ساختمان و دکوراسیون خدمات حسابداری، گرافیست (طراح بانر)، آموزش و تدریس از طریق اینترنت (آموزش از راه دور طراح سازه های ساختمانی نقاشی و مصور سازی کتاب کودک، طراحی کتب تصویری برای رنگ آمیزی کودکان، مشاوره اینترنتی، تلفنی، MMS،SMS با موضوعات (تغذیه - روانشناسی - پرستاری - پزشکی - بهداشت - تنظیم خانواده - ترک اعتیاد - تداخل دارویی - مراقبت های بیماری، تهیه نرم افزارهای کامپیوتری، طراحی و تهیه مجلات و روزنامه های دیجیتال، تبلیغ کالا و خدمات به صورت مجازی و فروش آن، جمع آوری اطلاعات در زمینه های مختلف و مورد تقاضا، فروش کتاب و تولیدات فرهنگی دست دوم.

شغل های پر رونق 2017

 16 شغل پر در آمد جهان در سال جدید معرفی شده است که در این گزارش به معرفی اسامی آن ها پرداخته ایم.شغل
شغل
 
1- طراحی وب:

با توجه به تغییرات عمده دنیا به سمت بازار و تجارت الکترونیک و توسعه و شکل گیری خدمات جدید مبتنی بر شبکه و اپلیکیشن های گوشی های هوشمند، یکی از بهترین مشاغل طراحی وب و شبکه است.

2- همکاری در بازاریابی (Affiliate Marketing):

یکی از راه های کسب درآمد، متقاعد ساختن افراد به خرید محصولات و خدمات است و زمانی این فعالیت سودآورتر می شود که شما برای راه اندازی این کسب و کار سرمایه اولیه چندانی را به کار نگرفته باشید.

3- متخصص تغذیه

با تغییر در سبک زندگی، بسیاری از مردم و دولت ها به اهمیت نوع تغذیه و تمرینات ورزشی در سلامتی جوامع تاکید و توجه بسیاری داشته اند.
 


4-نویسنده کتاب های آنلاین:

با توجه به افزایش سرعت در سبک زندگی جوامع امروزی، فرصت برای مطالعه کتاب تا حدود زیادی کاهش یافته است.

5-آموزش مجازی:

این روزها با توجه به دشواری تردد در سطح شهر ها، هزینه های بالای خرید یا اجاره دفتر یا ساختمان، وجود امکانات و تجهیزات ساده و سریع الوصول در دسترس کودکان بزرگسالان، تعدد موضوعات و دانش مورد تقاضا، هزینه بالای دانش و اشتراک گذاری آن، بسیاری از آموزشگاه ها و موسسات به سمت راه اندازی سیستم آموزش آنلاین روی آورده اند.

6-متخصص تبلیغات در دنیای مجازی:

با توجه به حضور بیشتر افراد در دنیای مجازی، نحوه اطلاع رسانی و ارتباط با مشتریان بالقوه و بالفعل از این طریق اثربخشی بیشتری دارد.

7-تولید محتوا:

در امتداد اهمیت یافتن کسب و کارهای الکترونیک و اتکای مشاغل بسیاری به وجود شبکه و اینترنت، تولید محتوا یکی از مشاغل جدیدی است که سیر استخدام در آن به سرعت در حوزه های مختلف در حال افزایش است.

8-تولید اپلیکیشن های ساده برای کودکان:

برخی آموزش ها و کاربردهای جاری که برای کودکان نیز مناسب هستند، از نظر کاربردی برای آنها قابل درک یا استفاده نیست. بنابراین تولید نسخه های این نرم افزارها متناسب با دانش و تجربه محدود کودکان یکی از راه های جدید کسب درآمد در جوامع جوان و جمعیت رو به رشد است.

9-خدمات حمل:

با توجه به ترافیک و ریسک بالای سرقت در خصوص اجسام با ارزش یا حجیم، بسیاری از افراد علاقه مند به یافتن شرکت هایی هستند که این خدمات را به شکل کاملا حرفه ای و با کمترین ریسک انجام می دهند.

10-غرفه مواد غذایی

همان طور که پیشتر اشاره شد، سرعت زندگی ها رو به رشد بوده و افراد به دلیل ماندن در ترافیک، وقت زیادی برای صرف صبحانه، ناهار یا شام در رستوران ها نداشته و از سوی دیگر پرداخت این هزینه ها به صورت همیشگی برای بسیاری از آنها از صرفه اقتصادی برخوردار نیست.

11- تعمیر گوشی های هوشمند:
 
استفاده از گوشی های هوشمند بسیار متداول شده و بسیاری از افراد دانش کافی جهت کار با این وسیله را ندارند.

12-آزاد کار (Freelancer):

امروزه افراد متخصص بسیاری به این نوع کسب و کار روی آورده اند. در واقع، آنها با توجه به تخصص موجود برای پروژه های مختلف با سازمان ها همکاری موقت داشته و پس از پایان طرح، به همکاری با آن سازمان پایان می دهند و منتظر همکاری در طرح و پروژه دیگری با سازمان دیگری می شوند.

13- ترجمه:

با توجه به توسعه بازار گردشگری، یادگیری زبان های زنده دنیا یا تلاش برای طراحی اپلیکیشن مناسب برای ترجمه همزمان و... فعالیتی است که در آینده نزدیک به اوج خواهد رسید و تا مدت ها درآمدزایی خوبی خواهد داشت.

14- تامین و نظارت بر منابع انسانی:

با افزایش کارکنان دورکار یا شاغل در نقاط مختلف جغرافیایی غیر از دفتر مرکزی، برخی شرکت ها این امکان را ندارند که بر کلیه کارکنان خود نظارت داشته و عملیات آنها را به طور مستمر رصد کنند. بنابراین ایجاد شرکت هایی که نیروی انسانی مناسب را به سازمان ها معرفی می کنند، یکی از مشاغلی بود که فعالیت قابل توجهی داشتند.

15- آموزش نرم افزار:

آموزش خصوصی نرم افزار به متقاضیان حوزه مربوطه، یک کسب و کار کم هزینه و سودآور است که سرمایه اولیه آن دانش و توان انتقال دانش است.

16- مشاور بورس:
 

 

با توجه به اهمیت بازار بورس در اقتصاد کشورها و گردش مالی بالای آن، افراد بسیاری علاقه مند به سرمایه گذاری در آن هستند. از این تعداد، بسیاری از افراد دانش و آگاهی کافی نسبت به بازار بورس و کار در آن را نداشته و از این رو نسبت به این نوع فعالیت انصراف می دهند.

منابع آزمون دکترا رشتة زبان و ادبیات فارسی




1ـ نظم فارسی: 
 شاهنامه (جلد 2و1)  ـ مثنوی (دفتر اول و دوم)  ـ مخزن الاسرار نظامی ـ بوستان سعدی ـ غزلهای حافظ ـ قصاید خاقانی ـ حدیقه و دیوان سنائی ـ منطق الطیر عطار  

  2ـ نثر فارسی و دستور زبان : 
 تاریخ بیهقی ـ گلستان  ـ کلیله و دمنه ـ چهار مقاله نظامی عروضی ـ تاریخ جهانگشای جوینی (جلد اول و دوم) ـ مرزبان نامه  ـ مرصاد العباد- نفثه المدور زیدری

  3ـ تاریخ ادبیات و سبک شناسی: 
 سبک شناسی بهار ( جلد 1 و 2و 3) ـ تاریخ ادبیات مرحوم دکتر صفا (دوره کامل) ـ فن نثر دکتر خطیبی ـ سبک  خراسانی ( از دکتر محجوب ) ـ تاریخ ادبیات ادوارد براون ( جلد 3 از سعدی تا جامی و جلد 4 ). 

  4ـ عروض و بدیع،  قافیه، فنوان ادبی: 
 صناعات ادبی ( استاد همایی) ـ المعجم شمس قیس رازی ـ عروض و معانی و بیان آقای دکتر تجلیل ـ معانی و بیان
 (دکتر صفا) ـ بدیع از آقای دکتر شمیسا ـ عروض دکتر وحیدیان - معالم البلاغه استاد محمد خلیل رجائی. 

  5ـ عربی: 
 قرآن کریم ـ نهج البلاغه ـ جواهر الادب (سید احمد هاشمی) ـ مبادی العربیه (جلد 4) ـ مجانی الحدیثه شامل: (اعراب   گذاری ـ ترجمه ـ تجزیه و ترکیب.) 

  6ـ زبان خارجی : 
 انگلیسی ( از تاریخ ادبیات ادوارد بروان (متن انگلیسی) یا دائره المعارف اسلام ) (در حدود گرامر و ترجمه) 
 http://literature.ut.ac.ir/persian-doctora

دکتری زبان و ادبیات فارسی

رشته زبان و ادبیات فارسی در دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد از رشته های گروه علوم انسانی می باشد. در مقطع دکتری تا سال 94 جزء رشته های گروه زبان به حساب می آمد که در مقطع دکتری هم از سال 95 به گروه علوم انسانی منتقل شد.

آزمون رشته ادبیات فارسی در مقطع دکتری در سال 95 (اسفند 94) دچار تحولاتی شد. مورد اول همانطور که به آن اشاره گردید تغییر گروه از زبان به علوم انسانی و مورد دوم حذف درس عربی از دروس اختصاصی است.

دکتری ادبیات فارسی دارای چهار گرایش است که از بین آنها گرایش زبان و ادبیات فارسی محض قدیمی تر و گرایش های ادبیات حماسی، ادبیات غنایی و ادبیات عرفانی جدیدترند. در این خصوص داوطلب می بایست علاقه خود را در زمینه انتخاب گرایش مناسب در نظر داشته باشد و این مورد را که دانشگاه مقصدش در آن گرایش پذیرش دارد یا خیر. گرایش زبان و ادبیات فارسی محض، ادبیات فارسی را به صورت عام تر (شبیه به دورهای کارشناسی و کارشناسی ارشد ولی در سطحی بالاتر) بررسی می کند. گرایش های اختصاصی تر منحصر به متون خاص آن ژانر است. برای مثال در گرایش ادبیات حماسی متون حماسی، اسطوره شناسی و زبان های ایران قبل از اسلام مطالعه می شود و در گرایش ادبیات غنایی متون غنایی و مباحث وابسته به آن مورد بررسی است.

در کنار مسئله علاقه، توصیه می شود پیش زمینه پژوهشی و مطالعاتی داوطلب هم در انتخاب گرایش در نظر گرفته شود. زیرا در فرآیند مصاحبه و پذیرش، یکسانی گرایش و پژوهش های انجام شده اهمیت فراوانی دارد. برای مثال داوطلبی که پایان نامه کارشناسی ارشد خود را درخصوص مولوی نگاشته است، امتیاز بالاتری برای پذیرش در گرایش عرفانی دارد تا دانشجویی که پایان نامه اش با موضوع معرفی شاهنامه بوده است.

در باب بازار کار نیز می توان به دو شاخه آموزشی و پژوهشی اشاره کرد. فعالیت در فرهنگستان زبان و ادب فارسی یا دایره المعارف اسلامی و مراکزی از این دست در حوزه پژوهش و فعالیت در دانشگاه ها و مراکز آموزشی (تدریس و تألیف) در حوزه آموزشی قرار می گیرد.

http://www.modaresanesharif.ac.ir/%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C

.


اگر برای کودکان کتاب می‌نویسید، به نکات زیر توجه کنید:

 

1. متن را چند بار برای کودکان مختلف بخوانید. هر کجا اشکالی گرفتند، سعی کنید آن را برطرف کنید.

2. متن را به ویراستار بسپارید تا از مشکلات کار بکاهد.

3. اگر نمی‌خواهید کار را به ویراستار بسپارید،با شکیبایی «متن نهایی» را دو یا سه بار بخوانید که غلط املایی نداشته باشد.

4. یک بار با این نگاه، متن را بخوانید که واژه‌های متن، «یکدست» باشد؛ زیرا یک واژه ممکن است به شکل‏‏‌های مختلفی نوشته شود؛ برای مثال آنها، آن‌ها، آن ها و انها. شما باید این‏گونه واژه‏‌ها را بیابید و همه را به یک صورت، تبدیل کنید.

5. به جای اینکه ده خط مطلب را پشت سر هم بیاورید، هر چند خط را در یک بند(پاراگراف)، بیاورید تا خواننده به آسانی مطلب را پی‏‌گیری کند و خط را گم نکند.

 

درباره تصویرسازی و طراحی کتاب کودک هم به موارد زیر توجه بفرمایید:

 

1. تصاویر و مطالب در حد امکان طوری با هم مخلوط نشوند که خواندن متن، سخت باشد.

2. صفحات مختلف، رنگ‏‌آمیزی متفاوت داشته باشد و همه صفحات، یک رنگ زمینه مشابه هم نداشته باشند؛ چون خسته‏‌کننده می‌شود.

 


بازدیدکننده گرامی سلام      

خانه ویرایش و نگارش، خدمات ذیل را ارائه می‌کند:

*********

 آموزش ویراستاری به صورت غیرحضوری

ثبت نام به صورت:

ارسال پیام به رایانامه

 gt.adineh@gmail.com

یا ارسال پیامک به 09191515288


نظر

آرایه‌های ادبی[ویرایش]

آرایه? ادبی در یک اثر باعث ایجاد تأثیر خاصی بر خواننده می‌شود. تفاوت میان آرایه‌های ادبی و گونه‌های ادبی مانند تفاوت تاکتیک‌های نظامی و استراتژی نظامی است؛ بنابراین با این که داستان دیوید کاپرفیلد در برخی جاها از هزل استفاده می‌کند اما به گونه کمیک تعلق دارد و نه گونه هزل. در عین حال، خانه متروک آن قدر از هزل استفاده می‌کند که باعث می‌شود این اثر را در زمره? هزلیات قرار دهیم. این گونه‌است که استفاده? مکرر از یک آرایه? ادبی باعث می‌شود تا یک گونه جدید به وجود آید، همان‌طور که در مورد یکی از نخستین رمان‌های مدرن به نام پاملا (رمان) اثر ساموئل ریچاردسوناتفاق افتاد. در این اثر آن قدر از صنعت نامه‌نگاری استفاده شد که باعث شد رمان‌های نامه‌نگاری که چند صباحی بود که باب شده بودند، قدرت گرفته و خود به یک گونه ادبی جداگانه تبدیل شوند.

نقد ادبی[ویرایش]

نقد ادبی، بررسی و نقد یک اثر ادبی است که در برخی موارد باعث پیشبرد کیفیت اثر ادبی در حال تکمیل می‌شود. شیوه‌های نقد ادبی گوناگونی وجود دارند که هر کدام می‌توانند برای نقد یک اثر به صورت دیگر یا نقد جنبه‌های متفاوت یک اثر به کار روند. هم چنین نقد ادبی قوانین، موازین و دلایل مقبولیت و رد آثار ادبی را مورد مطالعه قرار می‌دهد، حقیقت هنری را در یک اثر ادبی می‌شناسد و می‌شناساند، ارزش‌های نهفته و نامکشوف آن را کشف و آشکار می‌سازد، و سره را از ناسره، و قوی را از ضعیف در آثار ادبی جدا می‌سازد و تفکیک می‌کند. نقد ادبی بر اساس این که از کدام زاویه دید به اثر ادبی نگاه و بر مبنای چه موازینی آن را تحلیل و ارزیابی می‌کند به انواع گوناگونی بخش‌بندی می‌شود. نخستین و مهم‌ترین تقسیم‌بندی عبارت است از:

  • نقد معناشناسانه
  • نقد زبان‌شناسانه
  • نقد نمادشناسانه

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. پرش به بالا زرّین کوب، عبدالحسین. «آشنایی با نقد ادبی». انتشارات سخن، 1374، ص25..
  2. پرش به بالا دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه فارسی، زیر نظر دکتر محمد معین و دکتر سید جعفر شهیدی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1345
  3. پرش به بالا فیروزآبادی، محمد بن یعقوب، قاموس
  4. پرش به بالا فروغی، ذکاءالملک، تاریخ ادبیات
  5. پرش به بالا «تعریف ادبیات». دائرةالمعارف طهور.
  6. پرش به بالا معیاراللغه، ج 1، ص 61
  7. پرش به بالا هاشمی، احمد، جواهرالادب، ص 8
  8. پرش به بالا دائرةالمعارف بستانی
  9. پرش به بالا فروغی، ذکاءالملک، تاریخ ادبیات
  10. پرش به بالا دائرةالمعارف بستانی (ج2 ص 655)
  11. پرش به بالا علیرضا فرقانی. «آموزش زبان عربی در ایران اهداف، چالش‌ها، راهکارها».
  12. پرش به بالا «ادب». لغت‌نامه دهخدا.
  13. پرش به بالا «ادبیات چیست». نشریه رشد آموزش زبان و ادب فارسی، 1366-شماره 10.
  14. پرش به بالا «شب ادبیات آشوری». فصلنامه بخارا، شماره 55، 1385.
  15. پرش به بالا «انواع ادبی». پرتال جامع علوم انسانی.آؤایا

نظر

نظریه? ادبی[ویرایش]

ادبیات را می‌توان از جنبه‌های گوناگون دیگر هم بررسی و طبقه‌بندی کرد. به عنوان نمونه، بخشی از ادبیات که به عنوان نظریه ادبی مطرح می‌شود، اغلب ناشی از تعریفی است که از ارتباط ادبیات و علم، حکایت می‌کند. در واقع می‌توان گفت، واژه-مفهوم نظریه، مبتنی بر نگرش و راهکار علمی است و اگر در تعریف ادبیات، علمی بودنش مورد تردید باشد، ابداع و طرح موضوعی به نام نظریه ادبی، اساساً بلاموضوع خواهد شد. زیرا عده‌ای باور دارند که ادبیات با عواطف و احساسات و خروجی تراوش‌های عاطفی از ذهن و جاری شدن آن بر زبان (گفتار و نوشتار) تأکید بسیار دارند.

گونه‌های ادبی[ویرایش]

گونه ادبی به تقسیمات سنتی انواع آثار گوناگون ادبی بر اساس نوع خاصی از نگارش گفته می‌شود. در زیر فهرستی از گونه‌های ادبی نمایش داده شده‌است:

فهرست گونه‌های ادبی[ویرایش]

  • خودزندگینامه، خاطره، خودزندگینامه معنوی
  • زندگینامه
  • خاطرات روزانه و وقایع روزانه
  • ادبیات الکترونیکی
  • راویان برده
  • افکار، گفتارهای حکیمانه
  • داستان
    • ادبیات کودک
    • ادبیات کمیک
    • رمان جنایی
      • رمان کارآگاهی
      • رمان ماجراجویی
    • افسانه، فولکلور
    • خیال‌پردازی
    • ادبیات گوتیک (معمولاً هم‌معنی ادبیات ترس است)
    • داستان تاریخی
    • ترس
    • رمان طبی
    • داستان رازآمیز
    • رمان فلسفی
    • رمان سیاسی
    • رمان عاشقانه
      • داستان عاشقانه? تاریخی
    • ساگا، ساگای خانوادگی
    • هزلیات، هجویات
    • داستان علمی و تخیلی
    • داستان هیجان‌انگیز
      • داستان هیجان‌انگیز دسیسه‌ای
      • داستان هیجان‌انگیز روانشناسی
      • داستان هیجان‌انگیز سیاسی/رمان جاسوسی
    • تراژدی

نظر

انواع ادبی[ویرایش]

از دیدگاه مفهوم و پیام درونی ادبیات را به چهار دسته? کلی تقسیم می‌کنند:

  • حماسی
  • غنایی
  • نمایشی
  • تعلیمی

دیگر انواع ادبی عبارت‌اند از: ادبیات روایی و داستانی، ادبیات اسطوره‌ای، ادبیات نمادین، ادبیات طنز، ادبیات فولکلور و عامیانه، مفاخره، مناظره و…[15]

داستان[ویرایش]

داستان روایی (نثر روایی) غالباً از نثر برای بیان رمان، داستان کوتاه، رمان تصویری و امثال آن استفاده می‌کند. نمونه‌های منفرد این نوع داستان در طول تاریخ وجود داشته‌اند اما تنها در سده‌های اخیر به شکل منظم و مجزا نوشته شدند. برای دسته‌بندی داستان‌های منثور غالباً از اندازه? آن‌ها استفاده می‌کنند. هر چند که این محدوده‌ها دلخواه است اما قراردادهای نشر مدرن محدوده‌های زیر را تعیین کرده‌اند:

  • داستان کوتاه نوعی داستان منثور است که بین 1000 تا 20?000 واژه دربردارد (اما معمولاً بالای 5000 واژه دارد). این نوع داستان ممکن است دارای ساخت روایی نباشد.
  • داستانک
  • رمان کوتاه (نوولا) داستانی است که بین 20?000 تا 50?000 واژه را دربرداشته باشد.
  • رمان نوعی داستان است که بیش از 50?000 واژه دارد.

رمان[ویرایش]

رمان، داستان بلندی است که به صورت نثر نوشته می‌شود. شکل آن نیز از ابداعات سده‌های اخیر است. داستان منثور ایسلندی به نام ساگاس که گفته می‌شود در سده? 11 میلادی نوشته شده، در مرز بین یک اثر سنتی منظوم حماسی- ملی و یک رمان روان‌شناسی مدرن قرار دارد. به جرئت می‌توان گفت که سروانتس اسپانیایی اولین کسی بود که در اروپا دست به نگارش یک رمان تأثیرگذار به نام دون کیشوت زد. اولین بخش این داستان در سال 1605 و دومین بخش آن در سال 1615 منتشر شد. مجموعه‌های داستانی قدیمی‌تر دیگری مانند هزار و یک شب، دکامرون اثرجیووانی بوکاچیو و داستان‌های کانتربری اثر چاسر شکل مشابهی دارند و اگر امروز نوشته می‌شدند، می‌شد آن‌ها را در دسته? رمان قرار داد. دیگر داستان‌هایی که در دوران کلاسیک ادبیات آسیا وعرب نوشته شده‌اند را بیش از آن که ما فکر کنیم می‌توان در دسته? رمان قرار داد. برای مثال آثاری چون داستان گِنجی (ژاپنی) اثر بانو موراساکی، داستان عربی حی بن یقظان اثر ابن طفیل، داستان عربی تئولوگوس آتودیداکتوس اثر ابن نفیس و داستان چینی افسانه سه پادشاه اثر لو گوانژونگ.

همه? رمان‌ها در اروپا در ابتدا جزو آثار مهم ادبی تلقی نشدند. دلیل آن شاید این بود که نگارش نثر صرف، آسان و غیر مهم می‌نمود. با این حال، امروزه مشخص شده‌است که نگارش نثر بدون توجه به آرایه‌های شاعرانه می‌تواند لذت هنری در فرد ایجاد کند. به علاوه نویسندگان آزاد به این باور رسیده بودند که درگیر نشدن با ساختارهای نظم باعث ایجاد طرح داستانی پیچیده‌تر یا دقیق‌تری نسبت به گونه‌های دیگر ادبی حتی شعر روایی می‌شود. این آزادی به نویسنده این امکان را می‌دهد که به سبک‌های ادبی و نمایشی دیگر – حتی شعر – در محدوده? یک رمان بپردازد.

آثار منثور دیگر[ویرایش]

نوشته‌های فلسفی، تاریخی، روزنامه‌ای، حقوقی و علمی از گذشته جزو ادبیات به شمار می‌آمدند. این گونه آثار شامل برخی از کهن‌ترین آثار منثور موجود هستند؛ رمان‌ها و داستان‌های منثور نام «داستان» را به خود گرفتند تا از آثار دیگری که معرف واقعیات بودند و اثر «غیرداستان» نامیده می‌شدند مشخص شوند. آثار غیرداستانی از گذشته‌های دور به شکل منثور نوشته می‌شدند.

جنبه? ادبی نوشته‌های علمی در طول دو سده? گذشته رو به کاهش گذاشت زیرا پیشرفت و تخصصی‌تر شدن علوم باعث شدند که پژوهش‌های علمی برای بسیاری از مخاطبان غیرقابل درک شوند؛ امروزه علم را در ژورنال‌های علمی می‌توان یافت. آثار علمی اقلیدس، ارسطو، کوپرنیک و نیوتون امروز هم از اعتبار زیادی برخوردارند؛ اما به دلیل آنکه دانش موجود در آن‌ها تا حد زیادی منسوخ شده‌است دیگر نمی‌توان از آن‌ها برای تعالیم علمی سود برد. با این حال این آثار آن قدر هم فنی هستند که نمی‌توان آن‌ها را در برنامه‌های درسی ادبی گنجاند. تنها در برنامه‌های درسی مانند «تاریخ علم» است که می‌توان دانشجویانی را یافت که این آثار را مطالعه کنند. بسیاری از کتبی که به «عمومی ساختن» دانش می‌پردازند نیز امروزه شایسته? دریافت عنوان «ادبیات» هستند.

فلسفه نیز تا حد زیادی به یک رشته? دانشگاهی تبدیل شده‌است. بسیاری از فلسفه‌دانان از این وضع ابراز نارضایتی می‌کنند؛ با وجود این بسیاری از آثار فلسفی در ژورنال‌های آکادمیک چاپ می‌شوند. فیلسوفان بزرگ تاریخ مانند افلاطون، ارسطو، آگوستین، دکارت و نیچه رسماً نویسنده تلقی می‌شدند. برخی از آثار فلسفی امروزی نیز مانند آثار سیمون بلکبرن را جزو «ادبیات» تلقی می‌کنند اما بسیاری از دیگر آثار را نمی‌توان در این رده طبقه‌بندی کرد. برخی از مباحث همچون منطق به قدری فنی شده‌اند که می‌توان آن‌ها را با ریاضیات مقایسه کرد.

بخش عمده‌ای از آثار تاریخی را هنوز می‌توان جزو ادبیات به شمار آورد، به خصوص بخشی که آن را به نام گونه اثر غیرداستانی خلاقانه می‌دانند. همچنین بخش اعظم آثار روزنامه‌نگاری مانندروزنامه‌نگاری ادبی نیز چنین است. با این حال این بخش نیز به شدت بزرگ شده و غالباً با هدف سودمندگرایی نوشته می‌شود: مانند ضبط داده‌ها یا هدایت سریع اطلاعات. به همین دلیل آثاری که در این زمینه‌ها نوشته می‌شوند غالباً فاقد خصوصیت ادبی هستند اما برخی از آن‌ها هنوز هم این قابلیت را دارند. بزرگترین تاریخ‌نگاران ادبی هرودوت، توسیدید و پروکپیوس بوده‌اند که همگی جزو ادبای جهانی به شمار می‌روند.

حقوق، وضعیت بغرنج‌تری دارد. برخی از آثار افلاطون و ارسطو یا حتی بخش‌هایی از انجیل را می‌توان به عنوان ادبیات حقوقی (یا قوانین ادبی) دسته‌بندی کرد. شاید قوانین حمورابی در بابل نیز شامل این دسته‌بندی شوند. قانون مدنی روم که تحت حاکمیت ژوستنین اول از امپراتوری بیزانس تدوین شد، به عنوان یک اثر ادبی شهرت یافت. اسناد تأسیس بسیاری از حکومت‌ها همچون قانون اساسی ایالات متحده را می‌توان جزو ادبیات به شمار آورد؛ هر چند که امروزه متون قانونی، کمتر دارای ارزش‌های ادبی هستند.

متون طراحی بازی‌های رایانه‌ای هیچ‌گاه توسط بازیکنان قابل مشاهده نیستند و تنها تولیدکنندگان یا ناشران این بازی‌ها می‌توانند این متون را دیده و از آن‌ها برای درک، تجسم و حفظ ثبات در هنگام همکاری در ساخت یک بازی استفاده کنند. مخاطب اینگونه آثار معمولاً بسیار کم است. بسیاری از متون بازی‌ها دارای داستان‌های عمیق و دنیاهای دقیقی هستند که باعث می‌شوند که این آثار تبدیل به یک گونه? ادبی پنهان شوند.

در نتیجه با تخصصی‌تر شدن و تکثر بسیاری از این رشته‌ها دیگر نمی‌توان آثار تولید شده در حوزه‌های این علوم را جزو ادبیات به شمار آورد. شاید بتوان گاهی آن‌ها را جزو «ادبیات ادبی» دسته‌بندی کرد؛ خیلی وقت‌ها این رشته‌ها آثاری تولید می‌کنند که می‌توان بر آن‌ها عناوین «ادبیات فنی» یا «ادبیات حرفه‌ای» نهاد.

نمایش‌نامه[ویرایش]

نمایش‌نامه، معرفِ نوع دیگری از قالب‌های ادبی کلاسیک است که در طول سال‌های متمادی متحول شده. این نوع اثر ادبی غالباً شامل گفتگو بین شخصیت‌ها است و به جای خوانده‌شدن بیشتر تکیه بر اجرای نمایشی دارد. اپرا در طول سده‌های هجده و نوزده میلادی به عنوان ترکیبی از شعر، نمایش و موسیقی رشد یافت. در آن زمان تقریباً تمام نمایشنامه‌ها منظوم بودند. شکسپیر را می‌توان یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان جهان دانست. برای نمونه رومئو و ژولیت نمایشنامه‌ای کلاسیک است که عموماً یک اثر ادبی شناخته می‌شود.

نمایش‌نامه‌های یونانی نمونه‌های اولین گونه‌های نمایشی در طول تاریخ هستند که ما به آن‌ها دسترسی داریم. تراژدی به عنوان یک گونه نمایشی از جشنواره‌های مذهبی و مدنی سرچشمه گرفت و معمولاً برای نمایش تم‌های تاریخی یا افسانه‌ای به کار برده می‌شد. تراژدی‌ها معمولاً برای موضوعات بسیار مهم مورد استفاده قرار می‌گرفتند. با ظهور فناوری‌های نوین، نوشتن متن نمایش‌نامه‌های غیراجرایی باب شد. جنگ دنیاها (رادیو) در سال 1938 نمایش‌نامه‌ای رادیویی بود که برای پخش سراسری نوشته شده بود. پس از آن بسیاری از آثار نمایشی برای فیلم یا تلویزیون ساخته شدند. به طور معکوس، ادبیات تلویزیونی، فیلم و رادیو نیز برای نوشتن آثار چاپی یا الکترونیک به کار برده شدند.

ادبیات شفاهی[ویرایش]

اصطلاح ادبیات شفاهی به سنت‌های شفاهی به جا مانده از گذشته اشاره دارد که مشتمل بر گونه‌های متفاوتی چون حماسه، شعر و نمایشنامه، داستان‌های قومی، تصنیف، افسانه، لطیفه و دیگر گونه‌های قومی و محلی (فولکلور) می‌شود. این نوع ادبیات در هر جامعه‌ای وجود دارد و نمی‌توان آن را محدود به جوامع باسواد یا متمدن دانست. ادبیات شفاهی معمولاً توسط فولکلورشناسان یا دانشمندانی که به مطالعات فرهنگی و ادبیات قومی می‌پردازند همچون زبانشناسان، انسان‌شناسان و حتی جامعه‌شناسان مورد تحقیق و بررسی قرار می‌گیرد.

دیگر گونه‌های روایی[ویرایش]

  • فیلم، ویدئو یا نمایش‌های تلویزیونی آن قدر پیشرفت کرده و زیاد شده‌اند که غالباً هم‌شأن ادبیات منثور می‌شوند.
  • رمان‌های گرافیکی و کتاب‌های کمیک، داستان‌هایی را نقل می‌کنند که به صورت ترکیبی از هنر نقاشی، دیالوگ و متن به صورت مرتب نمایش می‌یابند.

نظر

تاریخچه ادبیات

یکی از کهن‌ترین آثار ادبی شناخته شده در جهان، حماسه? گیلگمش است. بسیاری از پژوهش‌گران، گیلگمش را نخستین حماسه بشری می‌دانند.[14] این اثر ادبی که تاریخ نگارش آن را سال 2700پیش از میلاد می‌دانند موضوعاتی چون قهرمانی، دوستی، شکست و جستجو به دنبال زندگی ابدی را شامل می‌شود. در هر دوره? تاریخی یکی از گونه‌های ادبیات برجسته می‌شود. نخستین آثار ادبی بیشتر دارای جنبه‌های پیدا و پنهان مذهبی‌اند و ریشه? تعلیمی نیز همین منابع هستند. سرشت نامتعارف آثار رمانتیک پس از قرون وسطی رشد پیدا کرد در حالی که عصر روشنگری باعث بروز حماسه‌های ملی و آثار فلسفی شد. رمانتیسم بر ادبیات عامیانه و مسائل عاطفی تأکید می‌کرد و به این گونه بود که در سده 19 میلادی راه را برای ظهور رئالیسم و ناتورالیسم که در پی کشف مصادیق واقعیت بودند باز کرد. سده 20 میلادی نیاز به سمبولیسم یا بینش روانی در توصیف و توسعه شخصیت را با خود آورد.


نظر

تعریف ادبیات[ویرایش]

ادب واژه‌ای است معرب از فارسی.[2] این واژه از دیدگاه واژه‌شناسان به معنی ظرف و حسن تناول آمده‌است.[3] برخی نیز در فارسی، ادب را به معنی فرهنگ ترجمه کرده‌اند و گفته‌اند که ادب یا فرهنگ همان دانش است.[4] به از دیگر معانی واژه? ادب می‌توان به هنر، حسن معاشرت، شیوه? پسندیده، با سخن اشاره کرد؛ اما ادب در اصطلاح، نام دانشی است که قدما آن را شامل این علوم دانسته‌اند: لغت، صرف، نحو، معانی، بیان، بدیع، عروض، قافیه، قوانین خط، قوانین قرائت که بعضی اشتقاق و انشاء راهم بدان‌ها افزوده‌اند.[5]

البته دیدگاه ادبای قدیم درباره? معنی اصطلاحی «ادب» کمی مختلف است. بعضی آن را فضیلت اخلاقی،[6] برخی پرهیز از انواع خطاها[7] و برخی آن را مانند فرشته‌ای دانسته‌اند که صاحبش را از ناشایستی‌ها بازمی‌دارد.[8]

اما علم ادب (ادبیات) یا سخن‌سنجی یا در دیدگاه پیشینیان اشاره داشته‌است به دانش آشنایی با نظم و نثر از جهت درستی و نادرستی و خوبی و بدی و مراتب آن.[9] اما برخی ادیب را کسی می‌دانستند که عالم بر علوم نحو، لغت، صرف، معنی، بیان، عروض، قافیه و فروع باشد و برخی خط، قرض‌الشعر، انشا، محاضره و تاریخ را هم جزو آن‌ها دانسته‌اند.[10] و در ایران تا سده? پیشین صفت ادیب را برای کسی به کار می‌بردند که به زبانهای فارسی و عربی و علوم مربوط که به آنها اشاره شد مسلط و در سخن ماهر در استفاده از آنها بود. مانند ادیب الممالک فراهانی و ادیب نیشابوری.[11] جرجی زیدان در اینباره می‌نویسد:

«علم ادب در اصطلاح علمای ادبیت مشتمل بر اکثر علوم ادبیه است از قبیل: نحو، لغت، تصریف، عروض، قوافی، صنعت شعر، تاریخ و انساب؛ و ادیب کسی است که دارای تمام این علوم یا یکی از آن‌ها باشد و فرق مابین ادیب و عالِم آن است که ادیب از هر چیزی بهتر و خوب‌ترش را انتخاب می‌نماید و عالم تنها یک مقصد را گرفته در آن مهارت می‌یابد.»[12]

مردم غالباً بین ادبیات و آثار مکتوب دیگر تفاوت قائل می‌شوند. اصطلاحات «تخیل ادبی» و «شایستگی ادبی» غالباً به منظور تشخیص آثار ادبی از یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند. مثلاً تقریباً تمام انسان‌های باسواد دنیا آثار چارلز دیکنز را در زمره? «ادبیات» تلقی می‌کنند در حالی که برخی از منتقدین، آثار جفری آرچر را شایسته? گنجانده شدن تحت عنوان «ادبیات انگلیسی» نمی‌دانند. گاهی اوقات ممکن است منتقدان برخی از آثار را به دلایلی همچون سطح پایین دستور زبان و نحو، داشتن خط داستانی باورنکردنی یا گسیخته یا داشتن شخصیت‌های متناقض یا غیرقابل‌باور از زمره? آثار ادبی حذف کنند. اما باید گفت که مفهوم واژه? ادب و ادبیات نیز همانند همه? پدیده‌های دیگر در طول زمان یکسان نمانده و دستخوش تحول گردیده‌است. بیشتر اقوام قدیم جهان، هم‌چون یونانیان، ادب را فقط به معنی و مفهوم شعر به کار می‌برده‌اند و علوم ادبی، نزد آنها علم شعر بوده‌است و بس.[13]